23. set, 2018

Riflessione- Reflection-

La fede non è passività. Apre alla vita. È lucidità, stupore, camminare e partecipare alla comprensione della vita. Se non mi stupisco, non capisco il mondo. Non parlo di Dio, ma d'intuire qualcosa che mi sfugge, di curiosità, perché tutti nasciamo e abbiamo davanti a noi la morte. E io sono molto curioso di sapere.
Il cammino d'un uomo è comprensione dell'amore. Una cosa fragilissima, altro che mettersi sotto un ombrello.
Perchè l'amore è attenzione verso il Prossimo, l'amore non è mai fonte di separazione né di giudizio. Chi ama, ama e basta. Chi ama e separa, non ha mai iniziato a farlo.
Siamo qui, nell'oscurità, sospesi tra la poesia delle lucciole e il fuoco divampante delle stelle. In un mondo dominato dal delirio onnipotente della tecnologia, le catastrofi naturali ci parlano, ci ricordano che siamo esseri insignificanti, formiche che passeggiano sul dorso di un gigante. La morte è sotto i nostri piedi, può colpire ovunque, si muove invisibile, esplode potente, non conosce distinzione di Paesi e di popoli, non separa il giusto dall'ingiusto, il malato dal sano, il bambino dall' anziano, passa con la sua falce e distrugge ogni vita con selvaggia cecità.
Si può entrare in dialogo diretto con lo spirito attraverso il silenzio. La vita spirituale è vita piena. Silenzio, distacco dal mondo, interiorità, sono essenziali anche oggi nella mia vita quotidiana e di artista. Ripetere, pulire, andare a fondo, raggiungere il gesto vero unificano le due estensioni del mio essere.
In una società profondamente cinica come la nostra, che allo stesso tempo è nemica della vita e rimuove la morte,le tragedie fanno scattare impreviste gare di solidarietà. Quegli uomini così lontani dal nostro mondo, per cultura, tradizioni e stili di vita, uomini che sembrano appartenere quasi ad altre epoche storiche, diventano improvvisamente persone da soccorrere. E questo sentimento ci rende consapevoli di qualcosa di misterioso che ci unisce tutti e che si chiama natura umana. È questa natura che ci permette di soffrire per le persone che soffrono, è questa stessa natura che ci rende felici quando possiamo alleviare la sofferenza altrui. L'uomo è un essere che si realizza pienamente nella relazione. L'anoressica povertà relazionale del nostro mondo ipertecnologico viene così scossa dalla nudità, dalla fragilità, a cui, seppur inconfessabilmente, sentiamo di far parte. È la consapevolezza della fragilità ciò che permette di costruire relazioni veramente umane, società veramente civili.
Un Paese che affida gli umori della sua vita civile al giustizialismo dei media è un Paese che ha preso una china molto pericolosa, un Paese profondamente ipocrita che ci costringe a firmare tonnellate di ridicoli moduli per tutelare la nostra privacy, ma che in realtà ci controlla in ogni nostro passo.
E dopo il bagliore del fulmine,
il buio della notte profonda,
la quiete non quieta del troppo:
troppo vedere,
troppo soffrire, troppo sapere.
Non quiete del sonno, ma della breve morte:
quando il dolore è eccessivo,
bisogna morire un po' per andare avanti.
Nessun essere umano desidera venire al mondo.
Un bel giorno senza esser stati interpellati
ci troviamo buttati sul palcoscenico, alcuni di noi
ottengono la parte del protagonista,
altri sono semplici comparse,
altri ancora escono di scena prima della fine dell'atto o
preferiscono scendere e godersi lo spettacolo dalla platea-
ridere, piangere o annoiarsi, secondo il programma del giorno.
Perché per amare qualcosa, bisogna prima conoscerla. Può la complessità di un essere umano giungere a conoscere la complessità di un altro essere umano?
Ognuno di noi tiene in mano un filo e
quel filo ci conduce alla nostra stella.
Ognuno di noi ha una stella in cielo e il nostro destino
è imparare a seguirla. Il nostro karma è scritto nella sua scia, se molliamo il filo è tutto perduto, si formano grovigli.
Ciò che è fuori è anche dentro; e ciò che non è dentro non è da nessuna parte". "Per questo viaggiare non serve. Se uno non
ha niente dentro, non troverà mai niente fuori. È inutile andare a cercare altrovel quel che non si riesce a trovare dentro di sé".
Ho camminato nel mondo incontrando molte anime...
Ognuna di loro cercava da me qualcosa
che ancora non aveva avuto...
La bellezza e relativa..quello che conta sono i sentimenti che abbiamo nel cuore,la luce della nostra essenza il profumo della nostra gentilezza e l'amore che splende nell'anima...allora tutto si riflette all'esterno e illumina il nostro volto.
A te regalo
tre desideri,
amicizia, bene e lealtà.
Portali nel tuo cuore,
ove li troverai ogni volta che vorrai.
Faith is not passivity. Opens to life. It is lucidity, amazement, walking and participating in the understanding of life. If I am not surprised, I do not understand the world. I do not speak of God, but to sense something that escapes me, of curiosity, because we all are born and we have death before us. And I'm very curious to know.
A man's journey is an understanding of love. A very fragile thing, other than getting under an umbrella.
Because love is attention to the neighbor, love is never a source of separation or judgment. Who loves, loves and nothing else. Those who love and separate, have never started doing it.
We are here, in the darkness, suspended between the poetry of fireflies and the blazing fire of the stars. In a world dominated by the omnipotent delirium of technology, natural disasters speak to us, remind us that we are insignificant beings, ants walking on the back of a giant. Death is under our feet, it can strike everywhere, it moves invisibly, it explodes powerful, it does not know the distinction of countries and peoples, it does not separate the just from the unjust, the sick from the healthy, the child from the old, goes through the his scythe and destroys every life with savage blindness.
One can enter into direct dialogue with the spirit through silence. Spiritual life is full life. Silence, detachment from the world, interiority, are essential even today in my daily life and as an artist. Repeating, cleaning, going to the bottom, reaching the true gesture unify the two extensions of my being.
In a deeply cynical society like ours, which at the same time is the enemy of life and removes death, tragedies trigger unexpected races of solidarity. Those men so far from our world, for culture, traditions and lifestyles, men who seem to belong almost to other historical periods, suddenly become people to be rescued. And this feeling makes us aware of something mysterious that unites us all and is called human nature. It is this nature that allows us to suffer for the suffering, it is this same nature that makes us happy when we can alleviate the suffering of others. Man is a being that is fully realized in the relationship. The anorexic relational poverty of our hyper-technological world is so shaken by the nudity, by the fragility, to which, even if unconfessably, we feel we are part of it. It is the awareness of fragility that allows us to build truly human relationships, truly civil societies.
A country that entrusts the moods of its civil life to the justicialism of the media is a country that has taken a very dangerous slope, a deeply hypocritical country that forces us to sign tons of ridiculous forms to protect our privacy, but which actually controls us in our every step.
And after the glow of lightning,
the darkness of the deep night,
the quiet not quiet of the too:
too much to see,
too much suffering, too much to know.
Not quiet of sleep, but of short death:
when the pain is excessive,
you have to die a little to go on.
No human being wants to come into the world.
One good day without being asked
we find ourselves thrown on the stage, some of us
they get the part of the protagonist,
others are simple extras,
still others leave the scene before the end of the act o
they prefer to go down and enjoy the show from the
laugh, cry or get bored, according to the schedule of the day.
Because to love something, you must first know it. Can the complexity of a human being come to know the complexity of another human being?
Each of us is holding a thread and
that thread leads us to our star.
Each of us has a star in the sky and our destiny
it is learning to follow it. Our karma is written in its wake, if we give up the thread is all lost, tangles are formed.
What is outside is also inside; and what is not inside is nowhere "." For this reason traveling is not necessary. If one does not
he has nothing inside, he will never find anything out. It is useless to go and look for anything else that you can not find inside yourself. "
I have walked the world meeting many souls ...
Each of them was looking for something from me
that he still had not ...
Beauty and relative .. what matters are the feelings we have in our heart, the light of our essence, the scent of our kindness and the love that shines in our soul ... then everything is reflected on the outside and illuminates our face.
A gift to you
three wishes,
friendship, goodness and loyalty.
Take them into your heart,
where you will find them whenever you want.

Glaube ist keine Passivität. Öffnet sich zum Leben. Es ist Klarheit, Staunen, Gehen und Teilnahme am Verständnis des Lebens. Wenn ich nicht überrascht bin, verstehe ich die Welt nicht. Ich spreche nicht von Gott, sondern um etwas zu spüren, das mir entgeht, aus Neugier, weil wir alle geboren sind und wir den Tod vor uns haben. Und ich bin sehr neugierig zu wissen.
Die Reise eines Mannes ist ein Verständnis von Liebe. Eine sehr zerbrechliche Sache, außer unter einen Regenschirm zu kommen.
Weil Liebe Aufmerksamkeit für den Nächsten ist, ist Liebe niemals eine Quelle der Trennung oder des Urteilsvermögens. Wer liebt, liebt und nichts anderes. Diejenigen, die lieben und trennen, haben nie damit begonnen.
Wir sind hier, in der Dunkelheit, zwischen der Poesie der Glühwürmchen und dem lodernden Feuer der Sterne. In einer Welt, von der allmächtigen Delirium der Technik beherrscht, sagen Naturkatastrophen uns, erinnern uns daran, dass wir unbedeutende Kreaturen, Ameisen Flanieren auf der Rückseite eines Riesen sind. Der Tod unter unseren Füßen ist, kann überall zuschlagen, ungesehen, leistungsstarke platzt bewegt, kennt keine Unterscheidung von Ländern und Völkern, trennen nicht zwischen richtig und falsch, die Kranken von den Gesunden das Kind von ‚alten Mann geht durch seine Sense und zerstört jedes Leben mit der wilden Blindheit.
Man kann durch Stille in direkten Dialog mit dem Geist treten. Das spirituelle Leben ist ein volles Leben. Stille, Loslösung von der Welt, Innerlichkeit sind auch heute noch in meinem täglichen Leben und als Künstler essentiell. Sich wiederholen, putzen, auf den Grund gehen, die wahre Geste erreichen, die zwei Erweiterungen meines Wesens vereinigen.
In einer zutiefst zynischen Gesellschaft wie der unseren, die gleichzeitig der Feind des Lebens ist und den Tod beseitigt, lösen Tragödien unerwartete Solidaritätsrassen aus. Jene Männer, die so weit von unserer Welt entfernt sind, für Kultur, Traditionen und Lebensstile, Männer, die fast zu anderen historischen Perioden zu gehören scheinen, werden auf einmal zu Menschen, die gerettet werden sollen. Und dieses Gefühl macht uns auf etwas mysteriöses aufmerksam, das uns alle vereint und die menschliche Natur genannt wird. Es ist diese Natur, die uns erlaubt, für das Leiden zu leiden, es ist diese selbe Natur, die uns glücklich macht, wenn wir das Leiden anderer lindern können. Der Mensch ist ein Wesen, das in der Beziehung vollständig verwirklicht ist. Die anorexic relationale Armut unserer hyper-technischen Welt wird durch die Nacktheit, die Zerbrechlichkeit so erschüttert, die, wenn auch inconfessabilmente, fühlen wir uns ein Teil zu sein. Es ist das Bewusstsein der Fragilität, das uns erlaubt, wahrhaft menschliche Beziehungen aufzubauen, wahrhaft zivile Gesellschaften.
Ein Land, das von den Launen seines zivilen Lebens zu justicialism Medien angewiesen ist ein Land, das einen sehr rutschigen Abhang, ein tief heuchlerisch Land stattgefunden hat, die uns zwingt Tonnen lächerlich Module zu unterzeichnen unsere Privatsphäre zu schützen, aber das wirklich steuert uns in jedem unserer Schritte.
Und nach dem Glühen des Blitzes,
die Dunkelheit der tiefen Nacht,
die Stille nicht still von der auch:
zu viel zu sehen,
zu viel Leid, zu viel zu wissen.
Nicht ruhig im Schlaf, sondern im kurzen Tod:
wenn der Schmerz übermäßig ist,
Du musst ein bisschen sterben, um weiterzumachen.
Kein Mensch möchte auf die Welt kommen.
Ein guter Tag ohne gefragt zu werden
wir finden uns auf der Bühne, einige von uns
sie bekommen den Teil des Protagonisten,
andere sind einfache Extras,
noch andere verlassen die Szene vor dem Ende der Handlung o
Sie ziehen es vor zu gehen und genießen Sie die Show von der
Lachen, weinen oder sich nach dem Zeitplan des Tages langweilen.
Weil du etwas lieben musst, musst du es zuerst wissen. Kann die Komplexität eines Menschen die Komplexität eines anderen Menschen erkennen?
Jeder von uns hält einen Faden und
Dieser Thread führt uns zu unserem Stern.
Jeder von uns hat einen Stern am Himmel und unser Schicksal
es lernt zu folgen. Unser Karma ist in seiner Spur geschrieben, wenn wir aufgeben, ist der Faden verloren, es bilden sich Verwicklungen.
Was draußen ist, ist auch drinnen; und was nicht drinnen ist, ist nirgendwo. "Aus diesem Grund ist Reisen nicht notwendig. Wenn nicht
er hat nichts in sich, er wird nie etwas finden. Es ist sinnlos, nach etwas anderem zu suchen, das du nicht in dir finden kannst. "
Ich bin durch die Welt gegangen und habe viele Seelen getroffen ...
Jeder von ihnen suchte etwas von mir
dass er immer noch nicht ...
Die Schönheit und relativa..quello Angelegenheiten sind die Gefühle in unseren Herzen, das Licht unseres das Parfüm unserer Güte und Liebe zu sein, die in der Seele scheint ... dann ist alles auf der Außenseite reflektiert und beleuchtet unsere Gesicht.
Ein Geschenk für dich
drei Wünsche,
Freundschaft, Güte und Loyalität.
Nimm sie in dein Herz,
wo Sie sie finden, wann immer Sie wollen.

Вера - это не пассивность. Открывается к жизни. Это ясность, изумление, ходьба и участие в понимании жизни. Если я не удивлюсь, я не понимаю мир. Я не говорю о Боге, но чувствую то, что ускользает от меня, от любопытства, потому что мы все рождаемся, и у нас есть смерть перед нами. И мне очень любопытно узнать.
Путешествие человека - это понимание любви. Очень хрупкая вещь, кроме как попасть под зонтик.
Потому что любовь - это внимание к ближнему, любовь никогда не является источником разделения или суждения. Кто любит, любит и ничего больше. Те, кто любят и разделяют, никогда не начали это делать.
Мы здесь, в темноте, подвешены между поэзией светлячков и пылающим огнем звезд. В мире, где доминирует всемогущий бред технологий, к нам обращаются стихийные бедствия, напоминают нам, что мы - незначительные существа, муравьи, идущие позади великана. Смерть под нашими ногами, она может нанести удар повсюду, она движется невидимо, она взрывается мощно, она не знает различия между странами и народами, она не отделяет справедливых от несправедливых, больных от здоровых, детей от старых, проходит через его косу и разрушает каждую жизнь с дикой слепотой.
В тишине можно вступить в непосредственный диалог с духом. Духовная жизнь - это полная жизнь. Тишина, отстраненность от мира, внутренность, необходимы даже сегодня в моей повседневной жизни и как художник. Повторяя, очищая, идя на дно, достигая истинного жеста, объедините два расширения моего существа.
В глубоко циничном обществе, таком как наше, которое в то же время является врагом жизни и снимает смерть, трагедии вызывают неожиданные расы солидарности. Те люди, которые так далеко от нашего мира, за культуру, традиции и образ жизни, люди, которые, похоже, принадлежат почти к другим историческим периодам, внезапно становятся людьми, которых нужно спасать. И это чувство заставляет нас осознать что-то таинственное, которое объединяет всех нас и называется человеческой природой. Именно эта природа позволяет нам страдать за страдания, именно эта природа делает нас счастливыми, когда мы можем облегчить страдания других. Человек - это существо, которое полностью осознается в отношениях. Анорексическая реляционная нищета нашего гипертехнологического мира настолько потрясена наготой, хрупкостью, к которой, даже если неважно, мы чувствуем, что мы являемся ее частью. Именно осознание хрупкости позволяет нам строить по-настоящему человеческие отношения, поистине гражданские общества.
Страна, которая доверяет настроениям своей гражданской жизни справедливости в отношении средств массовой информации, - это страна, которая приняла очень опасный склон, глубоко лицемерную страну, которая заставляет нас подписать массу смехотворных форм для защиты нашей частной жизни, но которая фактически контролирует нас на каждом шагу.
И после сияния молнии,
темнота глубокой ночи,
тихое тихое тоже:
слишком много, чтобы видеть,
слишком много страданий, слишком много, чтобы знать.
Не тишина сна, но короткой смерти:
когда боль чрезмерна,
вы должны немного умереть.
Ни один человек не хочет входить в мир.
Один хороший день без запроса
мы оказываемся брошены на сцену, некоторые из нас
они становятся частью главного героя,
другие - простые дополнения,
третьи покидают сцену до конца акта.
они предпочитают спускаться и наслаждаться шоу из
смеяться, плакать или скучать, согласно расписанию дня.
Потому что, чтобы что-то любить, вы должны сначала это знать. Может ли сложность человека узнать о сложности другого человека?
Каждый из нас держит нить и
эта нить ведет нас к нашей звезде.
У каждого из нас есть звезда в небе и наша судьба
он учится следовать ему. Наша карма написана по-своему, если мы откажемся от нити, все потеряно, образуются клубки.
То, что снаружи, также внутри; и то, что не внутри, нигде ».« По этой причине путешествие не нужно. Если кто-то не
у него ничего нет, он никогда ничего не найдет. Бесполезно идти и искать что-нибудь еще, чего вы не можете найти внутри себя ».
Я шел по миру, встречая много душ ...
Каждый из них искал что-то от меня
что у него все еще не было ...
Красота и относительность. Каковы бы ни были чувства, которые у нас есть в нашем сердце, свет нашей сущности, запах нашей доброты и любовь, которая сияет в нашей душе ... тогда все отражается снаружи и освещает наши лицо.
Подарок вам
три желания,
дружбе, доброте и лояльности.
Возьмите их в свое сердце,
где вы найдете их, когда захотите.

الإيمان ليس سلبيًا. يفتح في الحياة. إنه الوضوح والدهشة والمشي والمشاركة في فهم الحياة. إذا لم أتفاجئ ، فأنا لا أفهم العالم. أنا لا أتكلم عن الله ، بل أحس بشيء يفلتني ، من الفضول ، لأننا جميعنا مولودون ولدينا الموت أمامنا. وأنا فضولي جدا لمعرفة ذلك.
رحلة الرجل هي فهم الحب. شيء هش للغاية ، بخلاف الحصول تحت مظلة.
لأن الحب هو الانتباه إلى الجار ، الحب ليس أبدا مصدرا للفصل أو الحكم. من يحب ويحب ولا شيء آخر. أولئك الذين يحبون وفصلوا ، لم يبدؤوا في فعل ذلك.
نحن هنا ، في الظلام ، معلقة بين شعر اليراعات والنار المشتعلة للنجوم. في عالم تهيمن عليه الهذيان القاهر للتكنولوجيا ، تحدثنا الكوارث الطبيعية ، تذكرنا بأننا كائنات غير مهمة ، نملون يسيرون على ظهر عملاق. وفاة تحت أقدامنا، تستطيع أن تضرب في أي مكان، والانتقال الغيب، رشقات نارية قوية، لا يعرف التمييز بين الدول والشعوب، وليس فصل بين الصواب والخطأ، والمرضى من الأصحاء، والطفل من "الرجل العجوز، يمر منجله ويدمر كل الحياة مع العمى المتوحش.
يمكن للمرء الدخول في حوار مباشر مع الروح من خلال الصمت. الحياة الروحية هي حياة كاملة. الصمت ، والانفصال عن العالم ، والداخلية ، ضرورية حتى اليوم في حياتي اليومية وفنانة. تكرار ، والتنظيف ، والذهاب إلى أسفل ، ليصل إلى الإيماءة الحقيقية توحيد اثنين من الامتدادات من كياني.
في مجتمع ساخر للغاية مثل مجتمعنا ، الذي هو في نفس الوقت عدو الحياة ويزيل الموت ، تثير المآسي أعراق تضامن غير متوقعة. هؤلاء الرجال حتى الآن من عالمنا ، من أجل الثقافة والتقاليد وأنماط الحياة ، الرجال الذين يبدو أنهم ينتمون إلى فترات تاريخية أخرى ، أصبحوا فجأة أناسًا يتم إنقاذهم. وهذا الشعور يجعلنا ندرك أمرًا غامضًا يوحّدنا جميعًا ويطلق عليه الطبيعة البشرية. هذه هي الطبيعة التي تسمح لنا بالمعاناة من المعاناة ، وهذا هو نفس الطبيعة التي تجعلنا سعداء عندما نتمكن من التخفيف من معاناة الآخرين. الإنسان كائن يتحقق بالكامل في العلاقة. إن الفقر التشاركي القهقري لعالمنا المتميز بالتكنولوجيا يتأثر بشدة بالعُري ، بسبب الهشاشة ، التي نشعر أننا جزء منها. إن الوعي بالهشاشة هو الذي يسمح لنا ببناء علاقات إنسانية حقيقية ، ومجتمعات مدنية حقيقية.
إن الدولة التي أوكلت مزاج حياتها المدنية إلى عدالة وسائل الإعلام هي دولة اتخذت منحدرًا خطيرًا للغاية ، بلدًا منافقًا للغاية يجبرنا على توقيع الكثير من الأشكال السخيفة لحماية خصوصيتنا ، لكن ذلك يسيطر علينا فعليًا في كل خطوة لدينا.
وبعد توهج البرق ،
ظلام الليل العميق ،
الهدوء غير هادئ أيضا:
الكثير ليرى ،
الكثير من المعاناة ، الكثير من المعرفة.
ليس هادئا من النوم ، ولكن من الموت القصير:
عندما يكون الألم مفرطًا ،
عليك أن تموت قليلاً لتستمر.
لا يوجد إنسان يريد أن يأتي إلى العالم.
يوم واحد جيد دون أن يطلب منك ذلك
نجد أنفسنا على المسرح ، البعض منا
يحصلون على جزء من البطل ،
البعض الآخر عبارة عن إضافات بسيطة ،
لا يزال آخرون يغادرون الساحة قبل نهاية القانون
انهم يفضلون النزول والتمتع بالعرض من
تضحك ، تبكي أو تشعر بالملل ، وفقًا لجدول اليوم.
لأنك تحب شيئًا ، يجب أن تعرفه أولاً. هل يمكن لتعقيد الإنسان أن يعرف مدى تعقيد إنسان آخر؟
كل واحد منا عقد خيط و
هذا الخيط يقودنا إلى نجمنا.
كل واحد منا لديه نجم في السماء ومصيرنا
انها تعلم اتباعها. وكارما لدينا مكتوب في أعقابها ، إذا تخلينا عن خيط الخيط كله ، تتشكل التشابك.
ما هو خارج أيضا داخل ؛ وما ليس في الداخل ليس في أي مكان "." ولهذا السبب فإن السفر ليس ضروريًا. إذا كان واحد لا
ليس لديه شيء في الداخل ، لن يجد شيئًا. لا فائدة من الذهاب والبحث عن أي شيء آخر لا يمكنك العثور عليه داخل نفسك. "
لقد مشيت اجتماع العالم العديد من النفوس ...
كل واحد منهم كان يبحث عن شيء مني
انه ما زال لم يكن ...
الجمال والنسق .. ما يهم هو المشاعر التي نملكها في قلوبنا ، نور جوهرنا ، رائحة لطفنا والمحبة التي تشرق في روحنا ... ثم ينعكس كل شيء على الخارج وينير لنا الوجه.
هدية لك
ثلاث أمنيات ،
الصداقة والخير والولاء.
اصطحبهم إلى قلبك ،
حيث ستجدها وقتما تشاء.

האמונה אינה פאסיביות. נפתח לחיים. זה צלילות, תדהמה, הליכה והשתתפות בהבנת החיים. אם אני לא מופתע, אני לא מבין את העולם. אני לא מדבר על אלוהים, אלא כדי לחוש משהו בורח לי, של סקרנות, כי כולנו נולדים ויש לנו מוות לפנינו. ואני סקרן מאוד לדעת.
מסע האדם הוא הבנה של אהבה. דבר שביר מאוד, חוץ מאשר מתחת למטרייה.
מכיוון שאהבה היא תשומת לב לשכן, האהבה לעולם אינה מקור להפרדה או לשיפוט. מי אוהב, אוהב ולא שום דבר אחר. אלה שאוהבים ונפרדים, מעולם לא התחילו לעשות את זה.
אנחנו כאן, בחושך, תלויים בין שירת הגחליליות לבין האש הלוהטת של הכוכבים. בעולם הנשלט על ידי הזיהום הטכנולוגי של כלכלה, אסונות טבע מדברים אלינו, מזכירים לנו שאנחנו יצורים חסרי משמעות, נמלים פוסעות על גב ענק. המוות הוא מתחת לרגלינו, הוא יכול להכות בכל מקום, הוא נע בצורה בלתי נראית, הוא מתפוצץ חזק, הוא אינו יודע את ההבחנה בין מדינות ועמים, הוא אינו מפריד בין הצודק לבין הבלתי צודק, החולים מן הבריאים, הילד מן הזקן, עובר דרך את החרמש שלו והורס כל חיים בעיוורון פראי.
אפשר להיכנס לדיאלוג ישיר עם הרוח באמצעות שתיקה. החיים הרוחניים הם חיים מלאים. שתיקה, ניתוק מן העולם, פנים, הם חיוניים גם היום בחיי היומיום שלי כאמן. חוזר, מנקה, יורד לתחתית, מגיע למחווה האמיתית המאחדת את שתי ההרחבות של ישותי.
בחברה צינית מאוד כמו שלנו, שבה בעת הוא אויב החיים ומסיר את המוות, הטרגדיות מעוררות מירוצי סולידריות בלתי צפויים. האנשים האלה, שהיו כה רחוקים מעולמנו, לתרבות, למסורות ולסגנונות חיים, לגברים שנראים כאילו הם שייכים כמעט לתקופות היסטוריות אחרות, הופכים פתאום אנשים להצלה. וההרגשה הזאת מעוררת אותנו מודעים למשהו מסתורי המאחד את כולנו ונקרא הטבע האנושי. זה הטבע שמאפשר לנו לסבול על הסבל, זה אותו הטבע שעושה אותנו מאושרים כאשר אנו יכולים להקל על סבלם של אחרים. האדם הוא ישות כי הוא הבין במלואו במערכת היחסים. העוני ההתייחסות האנורקסית של העולם ההיפר-טכנולוגי שלנו מזועזע כל כך מהעירום, מהשבריריות, שאפילו אם לא ניתן להתחשב בו, אנחנו מרגישים שאנחנו חלק ממנו. המודעות לשבריריות מאפשרת לנו לבנות מערכות יחסים אנושיות אמיתיות, חברות אזרחיות באמת.
מדינה שמפקידה את מצבי הרוח של חיי האזרחים שלה לצדקת התקשורת היא מדינה שנטלה מדרון מסוכן מאוד, מדינה צבועה מאוד, שכופה עלינו לחתום על טונות של צורות מגוחכות כדי להגן על הפרטיות שלנו, אבל זה בעצם שולט בנו בכל צעד שלנו.
ואחרי הזוהר של ברק,
את חשכת הלילה העמוק,
השקט לא שקט גם:
יותר מדי לראות,
יותר מדי סבל, יותר מדי לדעת.
לא שקט של שינה, אלא של מוות קצר:
כאשר הכאב הוא מוגזם,
אתה צריך למות קצת כדי להמשיך.
שום בן אנוש אינו רוצה לבוא לעולם.
יום אחד טוב בלי שיבקשו
אנו מוצאים את עצמנו זרקו על הבמה, כמה מאיתנו
הם מקבלים את החלק של הגיבור,
אחרים הם ניצבים פשוטים,
אחרים עוזבים את המקום לפני סוף המעשה
הם מעדיפים לרדת וליהנות מהתצוגה
לצחוק, לבכות או להשתעמם, לפי לוח הזמנים של היום.
כי לאהוב משהו, אתה חייב לדעת את זה קודם. האם המורכבות של האדם יכולה להכיר את המורכבות של אדם אחר?
כל אחד מאיתנו מחזיק חוט ו
כי חוט מוביל אותנו הכוכב שלנו.
לכל אחד מאיתנו יש כוכב בשמים ובגורל שלנו
הוא לומד לעקוב אחר זה. הקארמה שלנו כתובה בעקבותיה, אם אנחנו מוותרים על החוט הוא אבוד, נוצרים סבכים.
מה שבחוץ נמצא גם בפנים; ומה שאינו בפנים הוא בשום מקום ". מסיבה זו הנסיעה אינה הכרחית. אם לא
אין לו דבר בפנים, הוא לעולם לא ימצא דבר. אין טעם ללכת ולחפש כל דבר אחר שאינך יכול למצוא בתוכך. "
הלכתי בעולם המפגש נשמות רבות ...
כל אחד מהם חיפש משהו ממני
שהוא עדיין לא ...
יופי וקרוב משפחה .. מה שחשוב הוא הרגשות שיש לנו בלבנו, אור המהות שלנו, ריח חסדנו והאהבה המאירה בנשמתנו ... אז הכל משתקף מבחוץ ומאיר את הפנים.
מתנה לך
שלוש משאלות,
ידידות, טוב ונאמנות.
קח אותם לתוך הלב שלך,
שבו תמצאו אותם מתי שתרצה.